| Charinya 的个人资料Ay's Daily Emotional照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
9月12日 เยี่ยมชมบ้านใหม่ได้ที่ www.ayishere.comช่วงนี้นอกจากงานประจำที่วุ่นๆ ก็กำลังสนุกกับการศึกษาเรื่องการทำตลาดแบบ Affiliate
และกำลังสร้างบ้านใหม่บนพื้นที่ของตัวเอง ไปจดโดเมนเนมและเช่าพื้นที่มาเรียบร้อยแล้ว
แต่บ้านยังสร้างไม่เสร็จ และคงต้องใช้เวลาปรับปรุงอีกสักพักกว่าจะเรียบร้อยทุกฟังก์ชันอย่างที่ตั้งใจ
เชิญเยี่ยมชมบ้านใหม่ได้ที่ http://www.ayishere.com/
(โปรดสังเกตว่าชื่อโดเมนเนมเท่ห์มากๆ)
แฟนคลับตามอ่านบล็อคกันได้ที่บ้านใหม่นะคะ
9月10日 ถ้าต้องตายไปตอนนี้ข่าวใหญ่ที่สุดในความรู้สึกของฉันวันนี้ ไม่เกี่ยวกับผู้ชายชื่อ "สมัคร"
ปล. ขอบคุณข้อมูลบางส่วนจากบล็อคของ นายแป๊ก
เธอเคยคิดไหมว่า ... ถ้าต้องตายไปตอนนี้ ในวินาทีนี้ จะรู้สึกยังไง?
ฉันเองคงไม่กลัวตาย แต่คงเสียดายถ้าไม่ได้ลาคนที่สำคัญกับใจ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ถ้าโลกจะแตก ถ้าคนจะตาย ก็ไม่สำคัญแล้วว่าใครจะเป็นนายก ใครจะเป็นรัฐบาล
ไม่รู้ว่าคนไทยสนใจกันมั่งไหมว่าโลกนี้มันจะเป็นยังไง หรือสนใจแค่ชิมไปบ่นไป (อุ๊บส์)
คนไม่มีสิทธิ์ที่เห็นแก่ตัวก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นาน แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาพบกับความจริงที่ไม่อยากยอมรับ
ไม่อยากเข้าใจ ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องราวรอบตัว เปลี่ยนเร็วกว่าหัวใจ
สงสัยว่า ... คง ก้ม หน้า นาน เกิน ไป
อาจจะเหมือนว่าไม่สนใจ อาจจะคล้ายว่าไม่เป็นไร แต่คนอย่างฉันความรู้สึกไว
คิดอยู่เหมือนกันว่าต้องมีวันนี้ วันที่เธอมีใคร แล้วฉันก็ควรดีใจ
ทั้งที่ คิดคิด ไว้ แล้วหัวใจก็ รู้รู้ ยังไม่อยากเชื่อว่าใจ เจ็บเจ็บ อยู่
เศร้าจนไม่อยากทำอะไร เลยปล่อยให้ใจรู้สึกตามที่คิด
ความ รัก มัน ไม่ ใช่ ความ ผิด
ฉันมันก็แค่ ... คน ไม่ มี สิทธิ์ ที่ เห็น แก่ ตัว
คนเราควรเดินบนทางที่มองแล้วว่าไปได้ไกล
ดีเอ๋ย ดีใจ ... ที่ เธอ มี ใคร ใกล้ ตัว
9月9日 เรื่องที่ทำให้แอบยิ้มได้ทุกทีสำหรับบางคนที่ต้องการเป็นคนสำคัญ แต่ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น ฉันไม่อยากเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของใคร ... ฉันดูแลตัวเองได้ ฉันสบายดี ... เมื่อใดที่เธอวุ่นวายอยู่กับเรื่องใหญ่ๆ อยากบอกว่าเรื่องเล็กๆ รอได้ และมีกำลังใจ การได้เป็นเรื่องเล็กๆ ยังดีกว่าไม่ได้เป็นอะไร + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + การได้เป็นเรื่องเล็กๆ ของใครบางคน ที่ในชีวิตเขามีแต่เรื่องใหญ่ๆ ... เป็น เรื่อง ที่ ทำ ให้ แอบ ยิ้ม ได้ ทุก ที ... 9月7日 พะ เนิน เทิน ทึกฉันกล้าพูดได้เต็มปากว่าฉันเป็นคน "เรียบร้อย" และ "มีระเบียบวินัย" มากๆ
แต่ด้วยสภาพงานการที่ Hot & Hit และเรื่องที่กำลังติดใจโฟกัสอยู่ในตอนนี้
มันไม่เอื้ออำนวยให้จัดการสภาพแวดล้อมให้เป็นปกติได้ สถาพตอนนี้ยุ่งมากถึงมากที่สุด
แค่ดำเนินชีวิตให้เป็นไปตามตารางปกติยังเป็นไปได้ยาก
สภาพโต๊ะทำงานปัจจุบันก็เลยเป็นแบบนี้ ... พะ เนิน เทิน ทึก
คืนวันศุกร์ ได้นอน 02.00 - 05.30 น. คิดเป็นเวลา 3.5 ชั่วโมง
คืนวันเสาร์ ได้นอน 03.30 - 05.30 น. คิดเป็นเวลา 2.0 ชั่วโมง
ที่แย่ไปกว่านั้นคือกังวลไปทุกเรื่องจนนอนไม่หลับ
กระสับกระส่ายจนตื่นขึ้นมาทำงานต่อตอนเช้าได้สบายๆ
ไม่รู้พลังงานล้นเหลือมาจากที่ไหนนักหนา ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ง่วง
อาจจะเป็นเพราะ ... ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรมากระตุ้นให้เกิดพลังที่จะทำอะไรแบบนี้มาสักพักใหญ่ๆ
พอมาเจองานที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ท้าทายดี ยากแต่สนุก ปลุกจิตวิญญาณ
*** งานเยอะ โต๊รก แต่หัวใจไม่สกปรกนะคะ ***
9月6日 เหตุการณ์ ไม่สำคัญเท่า จังหวะสิ่งที่สำคัญในชีวิตคนเราอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แต่เป็นจังหวะหรือเวลาที่เกิดเหตุการณ์นั้นมากกว่า
บางวันก็ทนทาน แต่บางวันก็อ่อนไหวนัก
เหตุการณ์ ไม่สำคัญเท่า จังหวะ
เมื่อไหร่ ก็เลยสำคัญกว่า อะไร
9月5日 งาน Health, Cusine & Beauty Festival และ งานเที่ยวทั่วไทยใช้ความสามารถพิเศษในการแหวกตารางงานประจำวัน แวะไปที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์
ตั้งใจแวะไป งาน Healty, Cusine & Beauty Festival เพราะต้องการสมัครสมาชิก ...
สมาชิก 1 ปี 24 เล่ม ราคา 1,199 บาท เฉลี่ยแล้วราคาเล่มละ 50 บาท แถมส่งถึงบ้านฟรี
สมัครในงานนี้แถม นิตยสาร room (ideas for practical living) ให้ทดลองอ่าน 1 เล่ม
และแถม พ็อกเก็ตบุ๊ค Living by Doing Nothing คู่มือความสุขง่ายๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลย 1 เล่ม
ช่วงนี้ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์ยังมี งานเที่ยวทั่วไทย ด้วย ไปรอบเดียวได้เที่ยวสองงาน
ในงานมีขายแพ็คเกจท่องเที่ยวและห้องพักโรงแรมราคาถูกมากๆ ห้องพักในประเทศลดราคาเกิน 50%
หลังจากสำรวจจนทั่วงานแล้ว ราคาเฉลี่ยห้องพักอย่างดี พร้อมอาหารเช้า/คน/คืน อยู่ที่ประมาณ 500 - 900 บาท
แต่จะขายเป็นคู่ เช่น ห้องพัก 1 คืน 2 คน พร้อมอาหารเช้า 1,400 บาท อยากไปจังหวัดไหนเลือกได้ทั้งนั้น
สำหรับคนทุนทรัพย์หนาและอยากไปไกลกว่าชายแดนไทย ก็มีแพ็คเกจท่องเที่ยวต่างประเทศให้เลือกมากมาย
แต่ฉันไม่ได้สนใจหาข้อมูลการท่องเที่ยวนอกประเทศเพราะช่วงนี้ ... ร๊ากกกกก เมือง ไทย
... ร๊ากกกกก คน ไทย ^^
work @ home: อยากมีเวลาเลิกงาน อยากมีบ้านให้กลับใครๆ คงฝันอยากทำงานแบบ work @ home ที่ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง
แต่การทำงานแบบนี้ต้องมีวินัยในตัวเองสูงกว่าการทำงานที่อื่น ต้องบังคับตัวเองให้ได้
มิฉะนั้นก็จะพบว่า ... งานไม่เดิน เงินไม่เข้า แล้วชีวิตเศร้าๆ ก็พร้อมจะเละเทะได้แบบไม่รู้ตัว
ฉันมีออฟฟิศเป็นบ้าน และมีบ้านเป็นออฟฟิศ มาเกือบสองปีแล้ว
กว่าจะปรับตัวได้ กว่าจะจัดการอะไรลงตัว ก็ปรับจิตใจอยู่นานเหมือนกัน
มีหลุดออกนอกเส้นทางสวนกระแสบ้าง แต่ก็กลับเข้าเส้นทางได้เสมอ
มันเกิดขึ้นเพราะความเบื่อที่อยู่ในสถาพแวดล้อมเดิมๆ แทบจะ 24 ชั่วโมง
เวลาเบื่อถึงขีดสุด เห็นโต๊ะก็เมางาน เกิดอาการแฮ็งค์โอเวอร์ จนอยากจะอ๊วกใส่กองเอกสาร
เบื่อออฟฟิศ เบื่อบ้าน เพราะมันที่เดียวกัน ... อยากมีเวลาเลิกงาน อยากมีบ้านให้กลับ
หลายวันที่ทำงานหนักติดต่อกัน เหนื่อยแล้วก็เมื่อยไปทั้งตัว แต่อารมณ์เมื่อคืนมันอยากออกไปที่อื่น
ไม่อยากมองเห็นโต๊ะทำงาน อยากออกจากบ้านไปนั่งสบายๆ จิบอะไร Chill Chill ฟังเพลงเบาๆ
อยากสนุกเหมือนคนไม่เจียมสังขาร คือ เหนื่อยจะตายชักแล้วทำไมไม่นอน
โชคยังดีที่ชวนเพื่อนๆ แล้ว ไม่มีแนวร่วมก่อการ เลยได้อยู่บ้าน ปิดคอมพ์ไปนอนตั้งแต่ยังไม่ห้าทุ่ม
ตื่นมาตีห้ากว่าๆ ... หลับเต็มตื่น สดชื่นเต็มตา ... ขอบคุณที่พระคุ้มครอง ให้อยู่บ้านนอน
วันนี้ไม่ได้ออกกำลังกาย ปล่อยให้กล้ามเนื้อได้พักสบายๆ เลยไปส่งหมึกตอนเช้าที่โรงเรียน
ขากลับผ่าน ร้านกาแฟ Coffee Alley ใน ซ.สุขุมวิท16 ซึ่งอยู่ใกล้บ้านแค่ปลายจมูก
แต่ไม่เคยไปอุดหนุนสักครั้ง เห็นต้นไม้เขียวๆ สบายตา เลยแวะเข้าไปผ่อนคลายหัวใจ
แล้วก็พบว่า ... กาแฟตอนเช้า ดีกว่าเหล้าตอนกลางคืน
9月4日 น้องชายร่วมโลกคนนี้ ชื่อ "วรรณ"ระยะเวลาสั้นๆ ที่ออฟฟิศเก่า ทำให้ฉันได้รู้จักกับวรรณ เวลาแค่ไม่กี่เดือน
บางมื้อเช้าและบางมื้อเที่ยงที่ได้ร่วมโต๊ะกัน วรรณมักพูดอะไรให้ฉันได้เก็บมาคิดเสมอ
ห่างกันไปนานไม่ได้พบกันเลย แต่ฉันยังติดตามข่าวสารผ่านบล็อคเสมอ
วรรณไม่ใช่คนเขียนบ่อย แต่เป็นคนที่เขียนได้เฉียบคม ทุกบล็อคผ่านการกลั่นกรอง
พอเห็นหัวข้อใหม่ฉันไม่เคยรีรอที่จะอ่านเพราะเป็นแฟนคลับขาประจำ
(คลิกตรงนี้ หรือ คลิกที่ Digital Friendship ทางด้านซ้ายมือก็ได้)
ทุกครั้งที่ได้อ่านบล็อคของวรรณ หน้าคนเขียนก็จะลอยมากับท่าทางจริงจัง
บอกตามตรง ไม่เคยเห็นวรรณทำอะไรเล่นๆ แม้ในเวลาเล่นก็ยัง "เล่นจริงๆ"
... บล็อคล่าสุดของวรรณ ...
"ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มันจะเกิดขึ้นในดินแดนที่ห่างไกลและยากแค้นที่สุด
และที่สุดนั้น ความฝันก็เป็นจริงได้แค่บทสนทนาในวงเหล้า"
ขอบคุณวรรณที่ทำให้ฉันได้มานั่งทบทนเป้าหมายและความฝัน
ขอบคุณวรรณที่แบ่งปันตัวตนให้ได้สัมผัสความคิด
ดีใจที่ได้รู้จักววรณ ดีใจที่ได้รู้จักกัน
We are not the same TYPE. But You absolutely inspierd Me.
9月3日 ระบบสัทอักษรพินอินเจ้าหมึกเรียนภาษาจีนที่โรงเรียนไม่รู้เรื่อง สอบตก และอยากให้ฉันเรียนเป็นเพื่อน
ฉันก็เลยต้องไปลง เรียนภาษาจีนที่ สสท. วันจันทร์ & วันพุธ 18.30 - 20.30 น.
ไปวันนี้วันแรก เริ่มหัดอ่านพินอิน ซึ่งเป็นระบบการถ่ายทอดเสียงที่เหมาะสมสำหรับภาษาจีนกลาง
โดยใช้อักษรโรมันในการถ่ายทอดเสียง ฉันรู้สึกลำบากนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะการออกเสียงมันยากหรอกนะ
แต่เพราะมันปนกับการอ่านแบบโรมันจิของภาษาญี่ปุ่น ของใหม่ไปตีกับของเก่า
อีกหน่อยถ้าลงชุดอักษรจีนในคอมพิวเตอร์แล้วพิมพ์อักษรจีนโดยใช้ระบบสัทอักษรพินอินได้
คอมพิวเตอร์ของฉันก็จะกลายเป็น 4 ภาษา เพราะตอนนี้มีอยู่แล้ว 3 ภาษา คือ ไทย อังกฤษ ญี่ปุ่น เสียงพยัญชนะที่เรียนวันนี้
b p m f d t n l
ปัว พัว มัว ฟัว เตอ เทอ เนอ เลอ
g k h
เกอ เคอ เฮอ
เสียงสระที่เรียนวันนี้
a o e i u u..
อา ออ เออ อี อู อีว์
และเสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ที่ใช้สัญลักษณ์กำกับ
พื้นฐานภาษาจีนของฉันก็เริ่มต้นที่ "ศูนย์" ระยะเวลาเรียนคอร์สนี้ 2 เดือนเต็มๆ
ท่ามกลางมรสุมงานและเรื่องอื่นๆ ที่ทำให้เวลาแทบจะกลายเป็นทอง
ฉันขอแค่ผ่านคอร์สนี้ไปได้ อ่านพินอินกับเจ้าหมึกและพูดจีนได้นิดหน่อยก็พอแล้ว
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
เฉินเหล่าซือ (อาจารย์เฉิน) กับ ฉัน
การออกเสียงภาษาจีนของคุณกับการอ่านตัวโรมันมีสำเนียงญี่ปุ่น
เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นมาก่อนค่ะ
งั้นตอนนี้เหล่าซือของให้คุณลืมภาษาญี่ปุ่นให้หมดก่อนได้ไหม
ขออย่างนั้นเลยเหรอคะ
ฉันคิดในใจ ... อะไรวะ เรียนภาษาญี่ปุ่นมาเป็นปีกว่าจะได้ขนาดนี้ มาขอให้ลืมกันง่ายๆ
ที่โรงเรียน สสท. ฉันเจออาจารย์ที่เคยสอนภาษาญี่ปุ่นด้วย อาจารย์ยังจำฉันได้
แล้วก็บ่นว่าเสียดายที่ฉันไม่เรียนต่อ เพราะว่าผลการเรียนภาษาญี่ปุ่นของฉันค่อนข้างดี
อาจารย์แนะนำให้ลงเรียนคอร์สวันอาทิตย์ ลงเรียนเล่นๆ ขำๆ เพราะค่าเรียนก็ไม่แพง
เรียนแค่อาทิตย์ละครั้ง 2 - 3 ชั่วโมง กันลืม เพราะถ้าทิ้งไปก็จะลืมภาษาญี่ปุ่นแน่ๆ
นี่ก็เป็นเรื่องที่ฉันเก็บมาคิดอยู่ ... เสีย ดาย ความ รู้
9月2日 ข่าวสารคงทำให้ตกใจติดตามข่าวการเมืองตั้งแต่ 06.30 น. จนกระทั่งบัดนี้ 10.30 น. รวม 4 ชั่วโมงเต็ม
ทั้งทาง วิทยุ โทรทัศน์ อินเทอร์เน็ต และ SMS รวมทั้งข่าวอย่างไม่เป็นทางการในบางเว็บ
แม่โทรมาถามว่าอยู่ที่บ้านรึเปล่า แม่เป็นห่วง ... อยู่บ้านค่ะแม่ ไม่ออกไปไหนแน่ๆ
(แต่ไม่ได้แปลว่าหนูไม่สนใจการเมืองนะคะ)
เพื่อนๆ ใน MSN แลกเปลี่ยนข่าวสารส่ง link ของ web เกี่ยวกับข่าวสาร
และงานเขียนด้านการเมือง มาให้อ่านกันอย่างล้นหลาม อ่านแทบไม่ทัน
สำหรับคนที่ติดตามข่าวการเมืองตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คงจะบอกว่าไม่เหนือความคาดหมาย
แต่บางคนก็ตื่นตูมซะมากมาย กับสถานการณ์ที่กำลังดำเนินไป ข่าวสารคงทำให้ตกใจ
อย่าลืมว่าคนเราสามารถพูดถึงเหตุการณ์เดียวกัน
โดยใช้วิธีการพูดเพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่ฝ่ายของตนเอง
เสพ ข่าว การ เมือง ด้วย สติ นะ ... รัก นะ ^^
การเมืองเป็นเรื่องของจุดยืนคนไทยทุกคนในตอนนี้คงกำลังติดตามข่าวการเมืองที่ร้อนระอุหลังประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน
โดยเฉพาะผู้ที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ หลายคนสนับสนุนรัฐบาล หลายคนสนับสนุนพันธมิตร
บางคนข้องใจการกระทำของ นปช. เกลียดทักษิน ไม่ชอบสมัคร ไม่รักสนธิ ฯลฯ
ในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยนี้
... คุณ มี สิทธิ์ ...
คิด แล้ว แสดงออก อย่างสันติ
คิด แล้ว ไม่แสดงออก อย่างสงวนทีท่า
คิด แล้ว แสดงออก อย่างเคารพความคิดของผู้อื่น
คิด แล้ว ไม่แสดงออก แต่เปิดหูเปิดตารับข่าวสารความเป็นไป
... แต่ ถ้า คุณ ไม่ คิด ...
ถ้าคุณไม่สนใจ ใครจะตีกันให้ตายยังไงก็ช่าง
แล้วก็เที่ยวบอกคนอื่นว่าตัวเอง "เป็นกลาง"
มันใช่เหรอ?
ถ้า คิด อะ ไร ไม่ ออก อย่า บอก ว่า เป็น กลาง ... การ เมือง เป็น เรื่อง ของ จุด ยืน ...
ไม่มีใครเป็นกลางได้หรอก ท้ายที่สุดเราทุกคนก็ต้องเลือกจุดยืน
เลือกสนับสนุนอนาคตของประเทศนี้ในแบบที่เราอยากเห็น
เราควรเคารพความคิดและจุดยืนของกันและกัน
ไม่ว่าจะยืนตรงไหน ก็ดีกว่าพวกสมองกลวงที่บอกว่าเป็นกลาง
ข่าวที่ดูแล้วเย็นใจขึ้นในเช้าวันนี้คงเป็นการสัมภาษณ์สด แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต
จากเสถียรธรรมสถาน ที่เรียกร้องให้พวกเราทุกคนสวดมนต์พร้อมกัน
ในวันที่ 2 กันยายน 2551 นี้ เวลา 14.00 น. เพื่อเป็นเสียงแห่งสันติภาพ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ขณะนี้เวลา 09.00 น. นายกฯ กำลังแถลงทางโทรทัศน์ ท่าทางหงุดหงิดสุดขั้ว
เหตุการณ์บ้านเมืองเช้านี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่า ปัญหาส่วนตัวที่เผชิญอยู่
ทั้งเรื่องงาน เรื่องบ้าน เรื่องครอบครัว และเรื่องแม่ผัว กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย ^^
9月1日 ปั๊ดโธ่เว๊ยปวดหัวจนรู้สึกตึงไปหมด รู้สึกว่าอะไรๆ ก็ทำไม่ทัน
แล้วความซวยก็มาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย หลายเรื่องประเดประดัง
รปภ. มีปัญหาส่วนตัวจนเพี้ยนไป ฉันไม่มีใครช่วยดูหมา
แม่บ้านที่ตึกก็ไม่มี ต้องทำเองหมดทุกอย่าง
เช้า ... ล้างกรงหมา ให้อาหารหมา เตรียมอาหารเช้า ส่งหมึกไปโรงเรียน
ชงชาจุดธูปไหว้เจ้า ล้างจานอาหารรอบเช้า แล้วไปออกกำลังกายคลายเครียด
กลางวัน ... ดูแลหมา ซักผ้า รีดผ้า กวาด-ถูออฟฟิศ ทำความสะอาดครัว
เทคแคร์ลูกค้าที่มาดูห้อง เทคแคร์ลูกค้าคอมเพลน ทำงานซ่อมบำรุง
เก็บค่าเช่า ไปธนาคาร ฯลฯ
วันนี้ลูกค้าย้ายออก 1 ห้อง และ ย้ายเข้า 1 ห้อง ต้องทำความสะอาด ล้างห้องน้ำ ล้างระเบียง
ทำรายการเช็คเอาท์ เคลียร์มัดจำ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าปรับ และทำเอกสารสัญญาห้องใหม่
เย็น ... ให้อาหารหมา ไปจ่ายตลาด ทำกับข้าว ล้างจาน สอนการบ้าน
เคลียร์บัญชีตึก เคลียร์บัญชีร้าน
เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่ เหนื่อยใจมันยิ่งกว่า ทำไมทำยังไงก็ไม่เคยจะดีในสายตาใครเลยวะ
งานมันเยอะขนาดนี้จะให้ดีเลิศไปหมดทุกอย่างได้ยังไง มันเหนื่อยมันท้อนะเฟ้ย
มีอะไรก็กินๆ ไปก่อนได้ไหม เหนื่อยจนจะอ๊วกแล้ว จะให้ตื่นตีห้ามาลวกไข่ ปั๊ดโธ่เว๊ย
กว่าจะนั่ง กว่าจะสั่ง กว่าจะกินหลังออกกำลังกายฉันไปนั่งทานก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ เห็นอาม่าและอากงกลุ่มหนึ่ง 4 ชีวิต
สังเกตดูน่าจะไปออกกำลังกายที่สวนเบญจศิริด้วยกันตอนเช้า แล้วก็เลยมาทานก๋วยเตี๋ยว
พอมาถึงร้าน อาม่า1 เดินเข้าไปที่โต๊ะด้านในสุด อาม่า2 ที่เดินตามเข้าไปให้ความเห็น
อาม่า2: โอ๊ย ไปนั่งโต๊ะโน้นดีกว่า โต๊ะมังนี้มืดไป
ทุกคนก็ย้ายโต๊ะมาอยู่ด้านหน้าร้านใกล้เตาลวกก๋วยเตี๋ยว
อาม่า1: โต๊ะนี้อยู่ใกล้เตาลวกก๋วยเตี๋ยว ร้อนจะตาย ไปนั่งข้างนอกดีกว่า
อาม่า3: ไป ไป งั้นย้ายไปโต๊ะข้างนอก อั๊วว่านั่งข้างนอกก็เย็งลี (เย็นดี)
ทุกคนก็ย้ายมาโต๊ะข้างนอกที่ฉันนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่
อาม่า1: อาหมวยลื้อกิงใกล้เสร็จรื้อยัง พวกอั๊วจะได้กิงต่อ
ฉันคิดในใจ (อะไรวะ เช้าๆ ไม่มีคน โต๊ะทั้งร้านมีว่างเป็นสิบ จะนั่งโต๊ะที่ฉันกิน)
ฉัน: ค่ะ ใกล้จะเรียบร้อยแล้วค่ะ
เอาเถอะวะ ทำบุญให้ประชาชนอาวุโส เห็นย้ายมาสามโต๊ะแล้วเดี๋ยวจะไม่ได้กิน
อยากนั่งโต๊ะนี่ใช่มะ ฉันรีบกินก็ได้ (ฮ่วย)
พอได้ยินฉันพูดดังนั้น อาม่า1 กับ อาม่า3 ก็นั่งแปะลงที่โต๊ะของฉันตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่
ส่วน อาม่า2 กับ อากง ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังฉัน คล้ายส่งสัญญาณให้รีบๆ กิน
พอฉันกินหมดชามกำลังจ่ายเงิน อาม่า2 พูดกับ อาม่า1
อาม่า2: โต๊ะข้างนอกนี่แดดส่องหน้าลื้อนะ
อาม่า1: แดดนิดหน่อยไม่เป็งรายน่า ลื้อนั่งสิ อากง: โต๊ะที่ลื้อนั่ง น้ำจากชายคาหยดใส่หัว เปลี่ยนโต๊ะดีกว่า (แล้วชี้ไปยังโต๊ะอีกตัว)
ทุกคนเดินมาที่โต๊ะนอกร้านอีกตัวนึงซึ่งเล็กกว่าตัวที่ฉันนั่งอยู่
แต่ก็เพียงพอสำหรับ 4 ที่นั่ง
อาม่า3: อั๊วว่าโต๊ะตัวนี้มังเล็กไป นั่งแล้วอึดอัด ตัวโน้นดีกว่า
อากง: ตัวนี้แหละ พวกลื้อทุกคง นั่ง นั่ง จะได้สั่งก๋วยเตี๋ยว
ฉันนั่งกินก๋วยเตี๋ยวคนเดียวไม่เห็นจะรู้สึกว่าร้านมันมืด มันร้อน มันแดด หรืออะไรเลย
น้ำจากชายคาก็ไม่เห็นจะหยดใส่หัว แต่ 4 ชีวิต ย้ายโต๊ะ 4 ครั้ง กว่าจะเริ่มสั่งก๋วยเตี๋ยวได้
ฉันไม่ได้อยู่ติดตามความคืบหน้าต่อ เพราะฉันได้ตังค์ทอนค่าก๋วยเตี๋ยวแล้ว (ไปดีกว่า)
แค่นึกสงสัย ... พอคนเราอายุมากขึ้นความเรื่องมากคงจะไม่เข้าใครออกใคร
ทำให้คนเราเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว
พอฉันกลายเป็นประชาชนอาวุโสจะเป็นแบบนี้ไหม?
คน ที่ มี ค่าเราทุกคน มี หน้า ที่ และเกิดมาเพื่อ ทำ หน้า ที่
ตราบใดที่ยัง รัก ษา หน้า ที่ และ มี ความ รับ ผิด ชอบ
ก็ ยัง เป็น ... คน ที่ มี ค่า
8月31日 C-A-R-E อ่านว่า แคร์ แปลว่า ห่วงใยจะมีประโยชน์อะไรถ้าพูดไปว่า "ฉันแคร์เธอ" แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้
จะน่าเซ็งสักแค่ไหนถ้าพูดไปว่า "ฉันแคร์เธอ" แล้วทำเหมือนลืมไป
C-A-R-E อ่านว่า แคร์ แปลว่า ห่วงใย
ฉันเลยตั้งใจว่าทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้่โดยไม่ต้องพูดอะไร
เธอจะรู้ไหม ... หนึ่ง ข้อความ แปลว่า คิดถึง
หนึ่ง โทรหา แปลว่า ห่วงใย
หนึ่ง เมล์ไป แปลว่า อยากดูแลใจ แม้ยามห่างไกล
รวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน (ข้อความ+โทรหา+เมล์ไป) แปลว่า ฉัน แคร์ เธอ ไง
แต่ยังสงสัยที่เธอบอกว่า "เธอแคร์ฉัน" นั่นมันยังไง
ไม่ตอบข้อความ ไม่โทรหา ไม่เมล์มา แปลว่า เธอ แคร์ ฉัน ... ตรงไหน?
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
หันไปทางไหนก็พบแต่ "ความจริงของชีวิต" ที่ทำให้ "หัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก"
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + พกแว่นขยายชีวิตรุ่น Happy Zoom จะกลัวอะไร
ส่องเจอความเศร้าเมื่อไหร่ ซัดข้าวสารเสกรุ่น Sad Away เข้าไป
โอมเพี้ยง ... สบาย เอ๋ย สบาย ใจ
8月30日 ร่มเก่า ... แฟนเก่า
บทสนทนาของ ฉัน กับ รปภ. ขณะกำลังตัดสินใจเรื่องร่มเก่าๆ คันหนึ่ง ที่กางได้ แต่หุบไม่ได้ นิสัยของเขา ... ช่างเสียดายของ เก็บไรได้เก็บหมด ใช้หรือไม่ใช้เก็บไว้ก่อน คุณเอ้ครับร่มนี้เก็บไว้ไหมครับ ไม่เก็บแล้วล่ะชัยศักดิ์ทิ้งไปเถอะ เรามีร่มที่ใช้งานได้ดีตั้งหลายคัน มันยังกางได้นะครับ แต่ว่ามันหุบไม่ได้แล้วนะชัยศักดิ์ทิ้งไปเถอะ ทำไมล่ะครับ มันยังกางได้นะครับ ชัยศักดิ์ไม่ได้ใช้ร่มคันนี้นานมากแล้วใช่ไหม เวลาฝนตกก็เลือกใช้คันอื่น ใช่ครับ ของที่เราไม่ได้ใช้งานมันเกิน 1 ปี แสดงว่าชีวิตเราไม่มีมันก็อยู่ได้นะ ครับ เอ่อ แต่ว่า ... ชัยศักดิ์ เธอบอกฉันว่าเธออยากมีแฟนใหม่ที่ดีๆ ใช่ไหม ครับ แล้วมันเกี่ยวกับร่มยังไงเหรอครับ ถ้าเธอไม่ทิ้งแฟนเก่าที่เธอว่าไม่ดี เธอจะมีแฟนใหม่ที่ดีๆ ได้ไหม ครับ งั้นผมทิ้งร่มนี่เลยนะครับ
กิจกรรม 5 ส. --> Before & Afterจ้างแม่บ้านใหม่ได้แค่สามวัน ก็มีอันจะต้องมีคดีให้อำลากันไปแบบไม่อาลัยอาวรณ์
ที่จริงไม่มีแม่บ้านก็เป็นโอกาสอันดี ที่ฉันจะได้จัดอะไรให้เข้าทางอย่างที่อยากจัดมานาน เพราะแม่บ้านเก่าแก่ที่ลาออกไปคนนั้น ไม่ยอมให้ฉันได้จัดอะไรตามใจเลย แกจะทำแบบของแก ไม่ยอมเปลี่ยน ไม่ยอมปรับ
ฉันเลยชวน รปภ. คู่บุญ ออกเรี่ยวออกแรงทำกิจกรรม 5 ส.
สะสาง สะดวก สะอาด สุขลักษณะ และ สร้างนิสัย
เพื่อเป็นการส่งเสริมและสนับสนุนประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน เมื่อวานจัดออฟฟิศใหม่เสียดายไม่ได้ถ่ายรูป Before & After เอาไว้
วันนี้จัดทัศนียภาพด้านข้างอาคารและด้านหลัง ... ได้ออกกำลังกายและได้งาน
... Before ... ด้านข้างอาคารที่เต็มไปด้วย ถังสี ถุงปุ๋ย อุปกรณ์ทำสวน ผ้าขี้ริ้ว กระเบื้องสำหรับซ่อมบำรุง
... After ... ด้านข้างอาคารสะอาดโล่งสบายตา ด้านหลังอาคารก็มีที่จอดจักรยานมากขึ้น
... How? ... ข้าวของพวกนั้นบางส่วนก็ทิ้งไปเพราะเก็บไว้ก็ไม่เกิดประโยชน์ แต่เมื่อก่อนไม่มีใครกล้าทิ้ง
ธรรมดาแต่ว่าอบอุ่นก็เพราะโปรโมชัน "วันเกิดโทรฟรี" ที่ให้เจ้าของวันเกิดโทรฟรีตลอดวัน
แล้วคนบางคนที่สำคัญกับใจฉัน ก็มักจะลืมวันเกิดกัน ด้วยสาเหตุอะไรก็ช่างมัน
คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันคงเป็นเหตุฉุกเฉินสารพัดสารพัน (ฉุกเฉินได้ทุกปีเนอะ)
ไม่ใช่เพราะไม่ใส่ใจฉัน แต่อาการขี้ลืมมันไม่ปราณีใคร ก็ฉันโตขึ้นคนเดียวซะที่ไหน
พวกแกก็แก่ไปพร้อมกับฉันด้วยเหมือนกัน 555+
ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างฉันหรอกนะที่จะมานั่งงอนงี่เง่า ... เศร้าเพราะใครลืม
โปรโมชัน "วันเกิดโทรฟรี" ก็เลยเป็นต้นกำเนิดของการฉลองวันเกิดเชิงรุก
"หวัดดี วันนี้วันเกิดฉันนะ ฉันโทรฟรี แกลืมวันเกิดฉันใช่มะ
แต่ว่า โอกาสนั้นเป็นของแกเดี๋ยวนี้ ... แกอยากอวยพรฉันไหม" ปลายสายฝั่งโน้นก็ได้แต่ขำๆ พร้อมกับส่งคำอวยพรมาด้วยความเอ็นดู "ทวงคำอวยพรวันเกิดได้ด้วยเหรอวะ มีความสุขมากๆ นะ ... บลา บลา บลา ... "
"ทวงได้สิวะ ก็แกลืมฉันทุกปี วันเกิดโทรฟรีนะเว้ย"
ฉลองวันเกิดเชิงรุกแบบนี้ ดีกว่านั่งเศร้าตั้งมากมาย
แล้วความจริงก็คือ เพื่อนไม่ได้ลืมกันหรอก แต่ชีวิตคนยิ่งโตยิ่งวุ่นวาย
ฉันเองก็รู้สึกว่าวันเกิดก็ไม่ใช่วันสำคัญอะไรนักหนา ก็แค่อีกวันที่ผ่านไปเท่านั้นหละ
จะต่างก็ตรงที่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้โทรคุยกระชับสัมพันธ์
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
กิจกรรมในวันเกิดปีนี้ เริ่มจากไป ตักบาตรตอนเช้า แล้วก็ไป ออกกำลังกายตามปกติ
จากนั้นก็ใช้แรงงาน รื้อของในออฟฟิศจัดวางตำแหน่งใหม่ ย้ายโต๊ะคอม ย้ายตู้หนังสือ ฯลฯ
อยากเปลี่ยนบรรยากาศในการทำงานให้มันคล่องตัวมากขึ้น จัดออฟฟิศทั้งวัน
ตอนนี้ออฟฟิศเรียบร้อยแล้ว ก็มีโครงการทำความสะอาดตู้เย็น รื้อครัวจัดใหม่
จัดห้องอุปการณ์ช่างใหม่ ทำสต็อกอุปกรณ์ซ่อมบำรุงในอาคาร เคลียร์ร้านกาแฟ
แล้วก็อยากทำขนมเพราะตอนที่รื้อออฟฟิศเจอแป้งทำขนม 1 ลังใหญ่ ฯลฯ
แค่คิดก็สนุกแล้ว คงต้องค่อยๆ ทำไปทีละอย่าง เพราะช่วงนี้ไม่มีแม่บ้าน
ข้อดีของการไม่มีแม่บ้าน คือ ได้ใช้แรงเผาผลาญแคลอรีมากขึ้น ใจเย็นขึ้น
งานที่ออกมาถูกใจและได้มาตรฐาน มอก. โดยไม่ต้องจ้ำจี้จำไชใคร
ตอนเย็นอาบน้ำอาบท่าไป หม่ำอาหารเย็นกับครอบครัว ที่เอ็มโพเรียม ร้านกิ่งกัลปพฤกษ์
ต่อด้วยไอศกรีมสเวนเซ่นตามคำขอของคนที่ตัวเล็กที่สุด แต่เสียงมีเพาเวอร์มากๆ
สมาชิกประกอบด้วย... คุณพ่อ แม่ดา แม่แอ๊ด น้าวัฒน์ น้องแอมป์ ปาป๊า หมึก และฉัน
นอกจากฉลองวันเกิดของฉันก็ยัง ฉลองวันครบรอบแต่งงาน 27 ปีของแม่แอ๊ดกับน้าวัฒน์
แม่แอ๊ดกับน้าวัฒน์เลือกแต่งงานในวันเกิดครบ 5 ขวบของฉัน ด้วยเหตุผลง่ายๆ
"วันที่น้องเอ้เกิดเป็นวันดี แต่งงานกันวันนี้แหละ จำง่ายด้วย" แล้วเราก็มาฉลองด้วยกันทุกปี
ไอติมรุ่น happy birthday (3 ลูก) ที่หมึกยืนยันว่าฉันต้องเป่าเทียน ไม่งั้นเค้าไม่เรียกว่าวันเกิด
กับ nutty earth quake (8 ลูก) ของชอบของครอบครัว อร่อยกว่า earth ปกติ หลายเท่าตัว ไอติม 11 ลูก ผู้ใหญ่ตักไม่ทันเด็ก ชิมกันคนละหน่อย
สุดท้ายเหลือ 3 คน ช้อน 3 คัน ... หมึก แอมป์ ฉัน ... ลุยแหลก
ประโยคสุดท้ายของน้องหมึกตอนเจอช็อคฟัดจ์ที่ก้นชาม earth quake
"นี่ไงยางมะตอย เจอยางมะตอยซะที ชอบ ชอบ"
เป็นมื้ออาหารที่อบอุ่น กรุ่นไอรักและเสียงหัวเราะ ฉันคุยกับน้องแอมป์อย่างออกรส
ต้นเดือนกันยายนนี้น้องแอมป์จะย้ายไปทำงานที่ระยองแล้ว แอมป์ถือโอกาสควักกระเป๋า
เลี้ยงอาหารพวกเราทุกคนในวันนี้ ด้วยเงินเดือนที่แสนภาคภูมิใจ ... thanks นะ น้อง รัก
ชีวิตนี้ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตาอย่างนี้
ครอบครัวเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันมีน้ำหนักถ่วงไว้ที่ก้นใจเสมอ
เดินเล่นที่เอ็มโพเรียมหลังอาหาร ซื้อของขวัญให้ตัวเองหนึ่งชิ้น ... ไม้สควอช 1 อัน
ราคาสองพันทำให้หน้ามืดไปเล็กน้อย ก็ต้องพยายามออกกำล้งกายและใช้ให้คุ้ม
กลับถึงบ้านเพื่อนๆ ในกบ กำลังจะออกไปร่ำสุราหาเหตุฉลองวันเกิดฉัน
ก็ทำได้แค่ส่งใจอนุโมทนาด้วยกับความตั้งใจ แล้วก็ยิ้มหน้าบานไป
ขออภัยที่ออกไปไม่ไหวแล้ว เหนื่อยมาก ขนาดนั่งเขียนบล็อคยังโงกเงกง่วงนอน
เขียนไม่จบ ต้องมาเขียนต่อตอนเช้าวันนี้ ^^"
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + ขอบคุณทุกคนที่คิดถึงกันผ่านหลายช่องทาง ทั้งเสียงตามสาย SMS
E-mail และ Hi5 แถมหัวใจยังชุ่มชื่นกว่าปีไหนๆ กับเพื่อนๆ ออนไลน์ใน Camfrog
ที่อวยพรกันจนฉันหุบยิ้มไม่ลง ... ซึ้งใจนะคะ ^^
บทสรุปของวันเกิดปีนี้ ... ธรรมดา แต่ว่า อบอุ่น
 8月28日 บริษัท ไม่ใช่ มูลนิธิแม่บ้านที่รับมาใหม่ อายุ 27 ปี มีครอบครัวแล้ว มีลูก 2 คน แต่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง
ทำกับข้าวไม่ได้ ล้างผักไม่สะอาด ล้างจานไม่เคลียร์ ถูบ้านเปียกเหมือนล้างบ้าน
ล้างห้องน้ำไม่ได้ ซักผ้าไม่เก่ง และรีดผ้าไม่เป็น ไม่รู้รอดชีวิตมาจนบัดนี้ได้ยังไง
สอบถามดูได้ความว่าแม่เธอดูแลลูกให้ ทำกับข้าวให้ เธอไม่ค่อยต้องทำอะไร
แต่อยากทำงาน อยากได้เงิน ฉันเลยบอกว่าไม่เป็นไร ทำไม่เป็นจะสอนให้
ขอเพียงแค่ ... รับผิดชอบ ซื่อสัตย์ ขยัน ตั้งใจ ...
สอนกันตั้งแต่วิธีล้างผัก วิธีถูบ้าน วิธีล้างห้องน้ำ วิธีรีดผ้า วิธีพูดจา ฯลฯ
เริ่มใหม่หมด 3 วันที่ผ่านมา สอนงานกันล้วนๆ
ตกลงกันว่าจะจ่ายเป็นเงินเดือน พอมาทำงานจริงๆ ขอเบิกเป็นรายวัน ฉันก็ไม่มีปัญหา
เมื่อวานก็ขนเสื้อผ้าเก่าของเจ้าหมึกที่คับแล้วไปถุงใหญ่ เพราะลูกเธออายุน้อยกว่าคงใส่ได้
ฉันก็ยกเสื้อผ้าพวกนั้นให้ด้วยความเต็มใจ แถมเสื้อของฉันไปด้วยหลายตัว
แต่วันนี้หยิบเงินที่ร้านไปไม่บอกกล่าว แถมใส่รองเท้าของฉันกลับบ้านไปด้วยคู่นึง
รองเท้าน่ะ ถ้าขอสักคำ ก็จะยกให้นะ แต่ ... ไม่เคารพสิทธิ์กันแบบนี้ ฉันรับไม่ได้
แล้วเงินน่ะจะแค่หลักสิบ หลักร้อย หรือหลักพัน มันก็เสียความรู้สึกไม่ต่างกัน
ถ้าคนเราไว้ใจกันเรื่องเงินไม่ได้ อยู่แบบระแวงกันไป อย่าดีกว่าเหนื่อยใจ
ถ้างานมันผิดพลาดด้วยความสะเพร่า ความหลงลืม หรือเหตุสุดวิสัย
ฉันเข้าใจและให้โอกาสนะ แต่คนไม่มีวินัยเรื่องเงินฉันไม่เก็บไว้
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดในงาน มันผิดพลาดมาจากรากฐานชีวิต
คนเราต้องรู้อยู่แก่ใจว่าการหยิบของที่ไม่ใช่ของตัวเองเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง
ดังนั้น ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง สำหรับคนอายุเกิน 15 ปี ที่ผิดศีลข้อ 2
การรับคนเข้ามาทำงาน บางทีก็ต้องแข็งใจ ต้องตัดความรู้สึกบางอย่างออกไป
บางเรื่องไม่ใช่เรื่องที่น่าสงสาร ที่นี่เป็นบริษัทไม่ใช่มูลนิธิ เรารับคนเข้ามาทำงาน
เราไม่ใช่พ่อแม่เขา ดังนั้นเราไม่ได้มีหน้าที่ในการอบรมสั่งสอนเรื่องพื้นฐานพวกนี้
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ปล1. พรุ่งนี้เป็นวันที่ไม่อยากไล่ใครออกจากงานเลยจริงๆ (เฮ้อ)
ปล2. ระหว่างที่ยังหาแม่บ้านไม่ได้ต้องทำทุกอย่างเอง ใช้แรงงาน เผาผลาญแคลอรี่
|
|
|
